ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΟΦΕΛΗ ΤΗΣ ΝΗΣΤΕΙΑΣ ΣΤΟ ΡΑΜΑΖΑΝ
Αγαπητέ Αναγνώστη,
Η νηστεία είναι μια από τις πέντε αρχές του Ισλάμ. Η νηστεία εκπληρώνεται μόνο επειδή έχει διαταχθεί από τον Αλλάχ. Τίποτα άλλο δεν μπορεί να είναι λόγος της νηστείας εκτός του διατάγματος Του. Εάν κάποιος νηστέψει για κάποιον άλλο λόγο εκτός του διατάγματος του Αλλάχ, τότε αυτή η νηστεία δεν θεωρείται λατρεία. Όπως κάθε λατρεία έτσι και η νηστεία περιέχει πολλές σοφίες.
Θα αναφέρουμε μόνο μερικές από τις αμέτρητες σοφίες και τα οφέλη της νηστείας.
3.3.1. Η νηστεία του Ραμαζάν υπενθυμίζει στον άνθρωπο την Κυρίαρχη Συντηρητικότητα και Επιμορφωτικότητα (Ρουμπουμπιέτ) του Αλλάχ.
Ο Ύψιστος Αληθής Χακκ Αλλάχ, έχοντας δημιουργήσει την επιφάνεια της γης σαν ένα συμπόσιο με αγαθά και όλα τα είδη των αγαθών στρωμένα πάνω σ’ αυτό το τραπέζι με τρόπο مِنْ حَيْثُ لاَ يَحْتَسِبُ «από απρόσμενα μέρη», (Κουράν, Ελ-Ταλάκ, 65:3.) εκφράζει την τελειότητα της κυριότητας Του, και τη Φιλευσπλαχνία και την Ελεημοσύνη Του.
Οι άνθρωποι όμως, κάτω από το πέπλο της απερισκεψίας και τη σφαίρα των αιτιών, δεν μπορούν να δουν ξεκάθαρα την πραγματικότητα που εκφράζει η κατάσταση αυτή, κάποιες φορές ξεχνούν. Αλλά στο Ένδοξο Ραμαζάν, όλοι οι πιστοί μεμιάς, γίνονται σαν ένας τακτικός στρατός. Ως καλεσμένοι στο τραπέζι του Προαιώνιου Σουλτάνου, καθώς κοντεύει το βράδυ, σαν να περιμένουν την εντολή «Ορίστε!», δείχνουν μια συμπεριφορά ταιριαστή στην υποταγή προς Αυτόν. Απέναντι στη στοργική, τη μεγαλειότατη και ευρεία ευσπλαχνία Του, που καλύπτει όλα τα όντα, απαντούν με μια ευρεία, μεγαλειώδη και τακτική υποταγή.
3.3.2. Η νηστεία του Ραμαζάν ανοίγει τον δρόμο της ευχαριστίας προς τον Ύψιστο και Αληθή Χακκ Αλλάχ.
Η νηστεία του Ένδοξου Ραμαζάν είναι ένα κλειδί για μια πραγματική και αγνή, μεγαλοπρεπή και καθολική ευχαριστία.
Στο Ένδοξο Ραμαζάν, μαζί με τον στοχασμό και κατανόηση των πολύτιμων αυτών αγαθών, οι άνθρωποι φτάνουν σε μια πνευματική ευχαριστία.
Ο Ύψιστος Αληθής Χακκ Αλλάχ, έχει δημιουργήσει την επιφάνεια της γης σαν ένα τραπέζι με όλα τα είδη των αγαθών για τον άνθρωπό. Σε ανταπόδοση, σαν αντίτιμο αυτών των αγαθών ζητά μια ευχαριστία. Η ευχαρίστηση προς Αυτόν, γίνεται με την αναγνώριση ότι τα αγαθά προέρχονται ευθέως από Αυτόν, με την εκτίμηση της αξίας των αγαθών και με το αισθάνεται κανείς την ανάγκη που έχει για τα αγαθά αυτά.
Ιδού, η νηστεία του Ένδοξου Ραμαζάν είναι ένα κλειδί για μια πραγματική και αγνή, μεγαλοπρεπή και καθολική ευχαριστία. Διότι, τις υπόλοιπες στιγμές που οι περισσότεροι άνθρωποι δε βρίσκονται σε κατάσταση ανάγκης, αν δε νοιώσουν την πραγματική πείνα, δεν μπορούν να καταλάβουν την αξία πολλών αγαθών. Μια φέτα ξερό ψωμί, στους χορτάτους, ιδίως αν είναι πλούσιος, η αξία του αγαθού αυτού δεν γίνεται κατανοητή. Όμως στην ώρα του προγεύματος (Ιφτάρ), (Ιφτάρ: Το πρόγευμα μετά την ημερήσια νηστεία που γίνεται μετά την δύση του Ηλίου.) εκείνο το ξερό ψωμί για τη γνώμη του πιστού είναι ένα πολύ πολύτιμο αγαθό του Αλλάχ όπως και το μαρτυρεί η ίδια η αίσθηση γεύσης του. Από τον βασιλιά έως τον πιο φτωχό, όλοι, στο Ένδοξο Ραμαζάν, μαζί με τον στοχασμό και κατανόηση των πολύτιμων αυτών αγαθών, φτάνουν σε μια πνευματική ευχαριστία.
Η ευχαρίστηση προς τον Αλλάχ, γίνεται με,
- την αναγνώριση ότι τα αγαθά προέρχονται ευθέως από Αυτόν,
- με την εκτίμηση της αξίας των αγαθών,
- με το αισθάνεται κανείς την ανάγκη που έχειγια τα αγαθά αυτά.
Και με το ότι είναι απαγορευμένος να τρώει μέσα στην ημέρα, αντιλαμβάνοντας ότι «Αυτά τα αγαθά δεν είναι περιουσία μου. Εγώ δεν είμαι ελεύθερος να τα καταναλώνω. Τότε είναι περιουσία και ευλογία κάποιου άλλου. Περιμένω την εντολή Του», το αγαθό το αναγνωρίζει ως αγαθό και πραγματοποιεί μια πνευματική ευχαριστία.
Μ’ αυτόν τον τρόπο η νηστεία, γίνεται το κλειδί της ευχαριστίας που από πολλές πλευρές αποτελεί το ουσιαστικό καθήκον του ανθρώπου.
3.3.3. Οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται την κατάσταση των φτωχών χάρη της νηστείας.
Οι άνθρωποι αναφορικά με τον τρόπο διαβίωσης έχουν δημιουργηθεί σε ποικίλους τρόπους. Ο Ύψιστος Αληθής - Χακκ Αλλάχ, βάση αυτής της διαφορετικότητας καλεί τους πλούσιους να βοηθήσουν τους φτωχούς. Και οι πλούσιοι με την πείνα της νηστείας είναι που μπορούν να νοιώσουν απόλυτα την αξιολύπητη, οδυνηρή κατάσταση και την πείνα των φτωχών. Και έτσι κάνουν την προσφορά και βοήθεια όπως είναι υποχρεωμένοι.
3.3.4. Η νηστεία μειώνει το αίσθημα υπερηφάνειας του εαυτού (ναφς) και του υπενθυμίζει τη δουλεία του.
Ο εαυτός, το ναφς του ανθρώπου θέλει να είναι ελεύθερο και αδέσμευτο και αυτήν την αντίληψη έχει. Ακόμη μάλιστα, επιθυμεί ενδόμυχα μια υποθετική θεότητα και να ενεργεί κατά το κέφι του, αδέσποτα. Δε θέλει να σκέφτεται ότι ανατρέφεται με αναρίθμητα αγαθά. Ιδίως, αν έχει περιουσία και δύναμη και αν έχει βοηθήσει η απερισκεψία, τα κατάσχει ολοσχερώς όπως τον κλέφτη και καταπίνει σαν ζώο τα θεία αγαθά.
Έτσι λοιπόν, στο Ένδοξο Ραμαζάν, από τον πλουσιότερο έως τον πιο φτωχό, το άτομο-το ναφς του καθενός κατανοεί ότι: Δεν είναι ο ίδιος ιδιοκτήτης αλλά είναι κτίσμα του Αλλάχ, δεν είναι ελεύθερος αλλά είναι δούλος. Αν δε διαταχθεί, δεν μπορεί να κάνει ούτε την πιο απλή κίνηση, δεν μπορεί να απλώσει το χέρι του στο νερό. Και γι’ αυτό η υποθετική του θεότητα που έχει για τον εαυτό του έρχεται σε ρήξη, παίρνει τη συμπεριφορά του δούλου και έρχεται στο πραγματικό του καθήκον, την ευχαριστία.
3.3.5. Η νηστεία επιμορφώνει το άτομο (ναφς) καθαρίζοντάς το από τις άσχημες συμπεριφορές.
Το άτομο -το ναφς που ωθεί πάντοτε τον άνθρωπο προς το κακό, με την απερισκεψία ξεχνάει το εαυτό του. Δεν μπορεί και ούτε και θέλει να βλέπει την απέραντη αδυναμία, και την απεριόριστη φτώχια που υφίσταται στην ουσία του, και τα πλέον μεγάλα ελαττώματα του.
Επίσης δε σκέφτεται το πόσο αδύναμος και εκτεθειμένος στη φθορά είναι και ότι είναι στόχος προς τις συμφορές και ότι αποτελείται από απλό κρέας και κόκαλο, που εύκολα βλάπτεται. Λες και έχει σώμα από ατσάλι, φαντάζεται αιώνιο τον εαυτό του και αθάνατο, ώστε επιτίθεται στον μάταιο κόσμο. Ορμά στα επίγεια με ισχυρή απληστία και ματαιοδοξία και αφοσιώνεται με έντονο πάθος και ενδιαφέρον στις υλικές απολαύσεις. Δένεται με καθετί ηδονικό και επικερδές.
Επιπλέον ξεχνά τον Δημιουργό -Χαλίκ, που τον έχει αναθρέψει με πλήρη και εξαίρετη στοργή. Και δε σκέφτεται το σκοπό της ζωής του και τη ζωή του στο υπερπέραν, απλός κατρακυλά μέσα στη διαφθορά.
Έτσι λοιπόν, το Ένδοξο Ραμαζάν, κάνει αισθητή την αδυναμία και την φτώχια τους ακόμα και στους πιο απερίσκεπτους και ξεροκέφαλους. Μέσω της πείνας, σκέφτεται το στομάχι του, κατανοεί την ανάγκη που έχει. Το αδύναμο του σώμα του υπενθυμίζει, σε τι βαθμό σάπιο είναι. Αντιλαμβάνεται το πόσο ενδεής για έλεος και στοργή είναι. Αφήνοντας την μεγαλομανία του φαραωνικού εαυτού -του ναφς, με απόλυτη αδυναμία και φτώχια, νοιώθει μια επιθυμία για καταφυγή στη Θεία Αυλή και με το χέρι της πνευματικής ευγνωμοσύνης ετοιμάζεται να χτυπήσει την πόρτα της θεϊκής ευσπλαχνίας.
Μετάφραση Χαντίθ
“Η νηστεία είναι μια ασπίδα. Μη τυχόν πείτε κακές λέξεις καθώς νηστεύετε. Εάν κάποιος σας ενοχλήσει απλά πείτε του, «Εγώ νηστεύω, εγώ νηστεύω».”
(Müslim, Sıyam,30)
3.3.6. Το Ραμαζάν είναι ο μήνας του Κουράν
Στο Ένδοξο Ραμαζάν, η κοινότητα του Ισλάμ, γίνετε σαν ένα τέμενος. Ένα τέτοιο τέμενος όπου, εκατομμύρια χάφιζ, (Χάφιζ: Αυτοί που έχουν αποστηθίσει ολόκληρο το Κουράν.) στις γωνίες αυτού του μέγα τεμένους, απαγγέλνουν το Κουράν, ανακοινώνοντας εκείνο τον επουράνιο λόγο του Αλλάχ τα επίγεια όντα. Το κάθε Ραμαζάν, δείχνει το εδάφιο شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِى اُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ «Το Ραμαζάν είναι ο μήνας που έχει αποσταλεί το Κουράν», (Κουράν, Ελ-Μπάκαρα, 2:185.) με έναν τρόπο φωτεινό και λαμπερό και αποδεικνύει ότι το Ραμαζάν είναι ένας μήνας του Κουράν. Ταυτόχρονα τα μέλη της μεγάλης αυτής κοινότητας, μερικοί με ευλάβεια ακούνε αυτούς τους χάφιζ, μερικοί το απαγγέλνουν οι ίδιοι.
Μέσα στην ατμόσφαιρα ενός τέτοιου ευλογημένου τεμένους, όσο άσχημο θα ήταν υπακούοντας τις ευτελής επιθυμίες του εαυτού -του ναφς, να βγαίνεις από την λαμπρή αυτή κατάσταση τρώγοντας και πίνοντας. και όπως με αυτόν τον τρόπο θα καταντούσε κανείς, στόχος του πνευματικού μίσους της ενορίας εκείνου του τεμένους.
3.3.7. Το Ραμαζάν είναι ένας μήνας εμπορίου για την Μεταθανάτια ζωή του υπερπέραν
Το Ένδοξο Ραμαζάν, είναι μια πολύ κερδοφόρα έκθεση για την εμπορία του υπερπέραν και ένα παζάρι. Και για την εσοδεία του άλλου κόσμου, είναι ένα έδαφος πολύ εύπορο. Στο Ένδοξο μήνα Ραμαζάν, οι ανταμοιβές-σαβάμπ των καλλών πράξεων είναι επί χίλια, και στη νύχτα του Λεϊλέ-ι Καντίρ, τριάντα χιλιάδες -σαβάμπ.
Ναι, το Ένδοξο Ραμαζάν, σ’ αυτόν τον εφήμερο κόσμο, μέσα σε μια εφήμερη και σύντομη ζωή, περιλαμβάνει και αποδίδει έναν αιώνιο βίο και μια μακριά μόνιμη ζωή του υπερπέραν.
Μάλιστα, ένα μόνο Ραμαζάν μπορεί να αποφέρει καρπούς ίσους με ογδόντα χρόνια ζωής. Ενώ η νύχτα του Λεϊλέ-ι Καντίρ, σύμφωνα με ρητές δηλώσεις του Κουράν, ότι είναι πιο ευεργετική και από χίλιους μήνες αποτελεί μια ακράδαντη απόδειξη στο μυστήριο αυτό.
“Το Ένδοξο Ραμαζάν, είναι μια πολύ κερδοφόρα έκθεση για την εμπορία του υπερπέραν και ένα παζάρι. Και για την εσοδεία του άλλου κόσμου, είναι ένα έδαφος πολύ εύπορο. Για τη βλάστηση των πράξεων, είναι σαν τη βροχή του Απρίλη της άνοιξης.”
Μπεντιουζζαμάν
3.3.8. Η νηστεία είναι μια δίαιτα για την υγεία του ανθρώπου
Η νηστεία του Ραμαζάν αποτελεί υλική και πνευματική δίαιτα για τον άνθρωπο σαν ένα πολύ σημαντικό γιατρικό. Ιατρικώς, είναι μια τέτοια θεραπεία που, καθώς ο εαυτός του ανθρώπου -το ναφς, ενεργεί κατά το κέφι του στο θέμα του φαγητού και του ποτού, βλάπτει την υλική ζωή του ατόμου ιατρικά, παράλληλα όμως ορμώντας σε όλα κατά τύχη δίχως να σκέφτεται αν είναι επιτρεπτό -Χαλάλ ή απαγορευμένο -χαράμ, δηλητηριάζει έτσι και την πνευματική του ζωή.
Στο Ένδοξο Ραμαζάν, ο άνθρωπος μέσω της νηστείας οικειώνεται κατά κάποιο τρόπο με την εγκράτεια, γυμνάζεται την ασκητεία και μαθαίνει να ακούει εντολές. Σταματά να καλεί τις αρρώστιες γεμίζοντας το απελπισμένο, αδύναμο στομάχι με φαγητό πάνω σε φαγητό πριν ακόμα ολοκληρώσει την χώνεψη. Και εφόσον αξιώνεται και εγκαταλείπει το επιτρεπτό -χαλάλ μέσω της εντολής, αποκτά μια ικανότητα να συγκρατείται και απέναντι στο απαγορευμένο -χαράμ, και να υπακούει στην εντολή που προέρχεται από το μυαλό και τους θεϊκούς κανόνες.
Η νύχτα του Λεϊλέ-ι Καντίρ:
Έχει αποδεχθεί ως η 27η νύχτα του μήνα Ραμαζάν, και είναι η έναρξη της αποστολής του Κουράν και είναι πιο ευεργετική από χίλιους μήνες.
3.3.9. Η νηστεία υπενθυμίζει στον άνθρωπο ότι είναι ένας δούλος
Το άτομο -το ναφς δε θέλει να αναγνωρίσει τον Δημιουργό και Κύριό του, Ραμπ. Διεκδικεί σαν τον Φαραώ, τη δική του θεότητα. Όσες τιμωρίες και βάσανα και αν του δοθούν, εκείνη η φλέβα μένει σ’ αυτό. Όμως, μέσω της πείνας μόνο η φλέβα αυτή σπάει.
Ιδού, η νηστεία του Ένδοξου Ραμαζάν, πλήττει απευθείας την φαραωνική πλευρά του ατόμου -του ναφς και το καταστρέφει. Δείχνει την αδυναμία, την ανικανότητα, τη φτώχια του και του διακηρύσσει ότι είναι δούλος.
Mathe to Islam
